Wij allen hebben een uniek verhaal te vertellen. De een intrigerender, mooier of dramatischer dan de ander. Vroeger als kind was ik continue in het moment actief, er was geen verleden of toekomst aanwezig. Het enige waar ik naar luisterde en op reageerde was mijn directe omgeving, in veel gevallen mijn ouders. Dat waren (en zijn nog steeds) de rolmodellen in mijn (kinder) leven. Ik ben zelf in 1983 in Teheran, de hoofdstad van Iran, geboren waar ik tot mijn 5e levensjaar rond heb gelopen. In 1988 besloot mijn vader met ons (broertje van 1 jaar oud en moeder) te vluchten. Hij wist dat onze toekomst niet meer in ons geboorteland zou gaan plaatsvinden. Na de val van de Sjah (koning van Iran van 1941-1979) wist hij dat het land, met de komst van de Ayatollah (Islamistische Republiek), alleen maar achteruit zou gaan. Na een lange reis, met tussenstops in Turkije en Oostenrijk wat 3,5 jaar duurde, belandden wij in Nederland.

Als tienjarige jongen mocht ik eindelijk een leven gaan opbouwen. Wij werden erg goed opgevangen en konden al snel naar school en bij de lokale sportvereniging aansluiten. Het normale leven kon beginnen. Op dat moment had ik gezien mijn gemoedstoestand en fysieke gesteldheid geen opvallende problemen. Ja ik was altijd stil, verlegen en enigszins angstig in sociale kringen, maar het leek voor mij op dat moment als ‘normaal’. Mijn dieet bevatte op dat moment alles wat je maar kon bedenken. Geen enkele grenzen in termen van voedselconsumptie. Rond mijn puberteit, toen ik een jaar of 14 was, begon ik een aantal aandoeningen te ontwikkelen. Dat waren de zogenaamde puberteit aandoeningen, denk aan (steen)puisten, vettige huid, overgewicht, roosvorming in het haar. Daarnaast ontwikkelde ik ook een onstabiele gemoedstoestand, dat hield in; milde depressie, sociale angsten, moeite om connectie te zoeken met andere, schaamte, ingetogenheid, lusteloosheid, vermoeidheid, geen concentratievermogen en discipline. Achteraf een hele lijst. Voor mijn ouders (de meeste ouders) is dat een ‘normaal’ proces waar een puberende kind doorheen moet gaan. De een wordt extravert en de ander introvert. Het is nou eenmaal de weg naar ‘volwassenheid’, vertelde de huisarts. Ik, als puberend kind, was onwetend over al deze klachten, ondanks dat ik pijntjes had en me lusteloos voelde. Ik kreeg wat zalfjes en antibiotica mee om mijn symptomen te onderdrukken. Ik en mijn ouders dachten dat het wel over zou gaan. Wij accepteerden het allemaal en namen verder geen echte  maatregelen.

In mijn twintiger jaren was er niet veel anders. Ik begon meer te sporten om afvalstoffen uit mijn lichaam te krijgen, hopende dat het daar aan lag. Ik heb tot dan toe altijd de hoop erin gehouden. Het heeft helaas niet veel geholpen. Ik dacht in veel gevallen dat ik nou eenmaal zo was en dat ik er verder niets aan kon doen. Mijn onbewustheid en onbekwaamheid als jongeman zette zich vooralsnog door. De aandoeningen die nog erbij kwamen waren, vorming van grijze haren, uitval van haren en extreem pijnlijke acne op mijn rug. Mentaal en emotioneel belandde ik ook in een neerwaartse spiraal. Mijn zelfbeeld en waardering voor mijn lichaam en geest gingen allemaal drastisch omlaag. Ik had geen idee wie of wat mij kon helpen om enigszins verbeteringen in mijn leven aan te brengen. Ik schaamde mij en wist niet met wie ik destijds hierover kon praten. Naast al mijn eigen moeilijkheden, was dat ook de periode waarin mijn ouders gingen scheiden. Dat was ook een extra lading waar ik niet zo goed raad mee wist.

Ik denk dat er veel mensen zijn die dezelfde klachten en aandoeningen hebben. In die tijd hadden wij nog niet zo lang een computer in huis. Het internet van nu was niet het internet van 15 jaar geleden. Op dit moment zijn er veel meer hulpmiddelen en websites om jezelf, vanuit de comfort van je huis, te onderwijzen en of hulp te zoeken. Meer informatie betekent zeker niet dat mensen op dit moment slimmer en gezonder leven. Goede informatie vinden wil nog niet zeggen dat het, door de persoon in kwestie, meteen geïmplementeerd wordt. In vele gevallen heeft de aandoening en of klacht een veel diepere wortel. Het is niet alleen het fysieke lichaam wat aangepakt moet worden. Het is van belang om onszelf te ontdoen van verschillende lagen van programmering voordat wij blijvende verandering in ons leven kunnen aanbrengen. Herprogrammeren van lichaam en geest is ontzettend belangrijk voor vitaliteit en geluk. Wij weten allemaal hoe lastig het is om oude gewoontes en gedragingen te veranderen. Ons lichaam wordt ons geest en onze geest wordt onze lichaam. Dit is een vicieuze cirkel van denken (de geest) en voelen (het lichaam). Als wij niet bewust zijn van dit proces, kunnen we afdwalen en onszelf nog zieker maken.

Het mooiste wat we voor onszelf kunnen doen is aan ons innerlijke (geest)- en uiterlijke (lichaam) wereld werken. Het creëert zelfdiscipline, kracht, zelfvertrouwen en zelfliefde, iets wat vele van ons tekortkomen. Velen hebben dat simpelweg nooit geleerd. Je lichaam en geest is werkelijk het enige wat je tijdens deze reis hebt. Al het andere is onbelangrijk in contrast met je eigen vitaliteit en gezondheid. Op dit moment heb ik heel wat aandoeningen bij mezelf weggenomen. Door middel van tincturen en kruidencapsules heb ik een grote stap in de goede richting gezet. Op dit moment zijn fruit en groente mijn hoofdingrediënten. Daar speel ik mee. Ik ben voornamelijk actief op fruit. De kracht van fruit is uitzonderlijk voor mijn lichaam en bewustzijn. Het maakt mij gelukkig en blij om te weten dat het creëren van een goede gezondheid simpel kan zijn. Simpel betekent niet makkelijk, dat vergeten veel mensen wanneer ze hieraan beginnen. Er zijn veel obstakels die genomen moeten worden om een vitaal en optimaal lichaam te ervaren. Ik weet dat ikzelf nog een lange weg te gaan heb in het ontnemen van mijn aandoeningen. Voor mij persoonlijk is er geen weg meer terug. Deze levensstijl betekent letterlijk ‘liefde voor leven’ voor mij. Mijn taak hier op aarde is om iedereen, die er klaar voor is, hierin mee te nemen!