Oxidatie is een proces waarbij elementen met zuurstof bij elkaar komen. Tijdens deze samenkomst worden de elektronen uit de ring van de atoom geplaatst, dit maakt de atoom nog positiever en vatbaarder voor protonen. Oxidatie kan gunstig zijn, bij het assisteren van alkalisatie, maar het kan ook vrije radicalen creëren, wat uitmondt in de destructie van cellen. Dit is zichtbaar bij acidose, waar ontstekingen aanwezig zijn. Een superoxide radicaal wordt gevormd wanneer zuurstofverbindingen niet volledig zijn afgebroken of correct benut zijn vanwege ontstekingen (acidose). Dit zorgt weer voor verdere afbraak van cellen. Deze zuurstofverbindingen zullen hoogstwaarschijnlijk minder goed afgebroken en benut worden wanneer er lage hoeveelheden antioxidanten aanwezig zijn of ons immuunsysteem onderactief is. Wanneer dit proces door het lichaam niet goed uitgevoerd wordt, creëren wij vrije radicalen en zonder goede ionisatie of neutralisatie wordt er meer weefselschade aangebracht. Het wordt duidelijk waarom er op de markt zo veel vraag is naar producten met veel antioxidanten. Antioxidanten trekken vrije radicalen aan en neutraliseren het schadelijke effect hiervan.

Oxidatie leidt tot ionisatie. Met andere woorden, de transmutatie van elementen of verbindingen naar simpele ionen. Een element kan op het begin negatief geladen (alkalisch) zijn, wat een kationische reactie geeft. Door ionisatie (magnetisme) kan hetzelfde element positief geladen (acidisch) worden, wat een anionische reactie geeft. Een voorbeeld is het element calcium (van een plant) (alkalisch), het werkt samen met andere elementen zoals magnesium, chloride, natrium en kalium. Deze elementen alkaliseren het lichaamsvocht en worden elektrolyten genoemd. Echter, wanneer deze in ons bloedserum terecht komen kunnen ze geïoniseerd raken en magnetisch aangetrokken worden door andere elementen. Dit kan een acidische (verzurende) bestandsdeel worden en een anionische reactie teweegbrengen. Een voorbeeld hiervan is met calcium en fosfaat, waarbij calciumfosfaat wordt gecreëerd om botten op te bouwen. Echter, hetzelfde kan gebeuren met vrije radicalen, zoals oxolaten. Deze kunnen als oxolaatstenen in het lichaam tevoorschijn komen. Dit zorgt voor ontstekingen en weefselschade. Water is een goede katalysator (beweger/veranderaar) voor oxidatie. Je kan dat mooi terugzien wanneer je water en metalen met elkaar combineert, er ontstaat roest. In ons bloedserum (serum is de vloeistof die overblijft als men bloed laat stollen), door middel van oxidatie, ontstaan er elektrolyten. Deze elektrolyten zijn de geleiders van ons lichaamsenergie. Ionisatie creëert positieve (calcium, magnesium, kalium, natrium) en negatieve ionen (chloor, sulfaat, fosfaat, carbonaten). Ionen zijn onze katalysatoren, net als enzymen die een actie en een reactie creëren of bouwen en afbreken. Een ander proces is anabolisme en katabolisme. Alkaline creëert anabolisme, wat zorgt voor opbouw, heropbouw, groei en creatie van alle aspecten in het leven. Acide, aan de andere kant, creëert katabolisme, wat voor de afbraak, afscheuring en vernietiging van al het levende staat. De een kan niet zonder de ander bestaan. Alkaliniteit verspreid, beweegt en maakt het lichaam schoon; terwijl aciditeit bind, massa’s vormt en het lichaam laat stagneren. Acidose veroorzaakt malabsorptie, zwelling, ontstekingen, stuiptrekkingen, steenformaties, pijn, ontneemt je van elektrolyten (uitdroging) en dus uitputting van cellen, met de dood als gevolg. De natuur lijkt alkaliniteit te prefereren.

Wij moeten altijd onthouden dat alkaliniteit, aciditeit neutraliseert. Het is de sleutel tot regeneratie.